عبید زاکانی

۷۰۱ – ۷۷۲ هجریقزوین۵ اثر۳ شعر

Ubayd Zakani · d. 1370

پخشِ همهٔ ۵ اثر

آثار۵

سلسلهٔ زلف توعبید زاکانی · غزل شمارهٔ ۶عرفانی۳:۱۹
مایهٔ سودای ماعبید زاکانی · غزل شمارهٔ ۵شاد۳:۳۷
بیا که بی تو قرار نیستعبید زاکانی · غزل شمارهٔ ۲۲عاشقانه۳:۳۸
می‌کند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مراعبید زاکانی · غزل شمارهٔ ۶عاشقانه۳:۳۳
قرار نیستعبید زاکانی · غزل شمارهٔ ۲۲۳:۳۷

دربارهٔ عبید زاکانی

خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفه‌پرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیره‌ای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقهٔ مشخصی از اجتماع قرار داد. وی در حدود سالهای ۷۷۱ و ۷۷۲ هجری قمری زندگی را بدرود گفت. از آثار برگزیدهٔ او می‌توان به مثنوی عشاق‎نامه، کتاب اخلاق‌الاشراف، ریش‌نامه، صد پند، لطایف و ظرایف، رسالهٔ دلگشا و بالاخره منظومهٔ معروف موش و گربه اشاره کرد.

زندگی‌نامه و متنِ اشعار از گنجور

تصویرِ چهره: ویکی‌پدیای فارسی — عبید زاکانی